Kościół w Burgrabicach w starym i nowym obiektywie

przez es
Odsłony: 460

 

Kościół św. Bartłomieja Apostoła w Burgrabicach należy do bardziej okazałych świątyń w dekanacie głuchołaskim.

Wprawdzie jego eklektyczna bryła, jako wynik kilkakrotnych przebudowań, nie czyni go ciekawym w aspekcie stylistycznym, ale za to jest interesujący pod względem historycznym. Jego najstarszą część stanowi sześciokątne prezbiterium z XIV wieku. Z tego samego czasu, a może nawet wcześniej, pochodzi romańska kaplica pokryta dachem pulpitowym, o sklepieniu kolebkowym, usytuowana po zachodniej stronie prezbiterium. Natomiast z 1562 r. pochodzi zakrystia (powiększona w 1913 r.), a z 1720 r. dawna kaplica Bożego Grobu (dziś aneks gospodarczy). Przyzwyczailiśmy się do widoku obecnego kościoła i trudno sobie wyobrazić, że wcześniej wyglądał inaczej.

Pocztówka z przełomu XIX i XX wieku (w zbiorach prywatnych) ukazuje fragment panoramy Burgrabic, z widokiem kościoła, cmentarza i plebanii. Zamiast obecnej wielkiej rotundy od strony zachodniej kościoła, widać romańską wieżę na planie kwadratu, nakrytą czterospadowym dachem, zwieńczonym krzyżem.

Wieża ta została rozebrana przed 1913 r. Jej materiał wykorzystano do budowy obecnej rotundy. Pisze o tym ks. Leon Jackowski, proboszcz (1925-1937) i autor krótkiej monografii Burgrabic: „Stara czteroboczna wieża dostarczyła tyle materiału budowlanego, że wystarczyło go nie tylko na fundamenty pod nową rotundę, ale także na mury do wysokości okien”. Położenie kamienia węgielnego pod rotundę miało miejsce 27 maja 1913 r.

Prace budowlane postępowały bardzo szybko, bo już w 1914 r. rotunda nakryta kopułą dominowała nad pozostałą częścią świątyni, co ukazuje pocztówka z 1914 r. (w zbiorach prywatnych). Na pocztówce widać jeszcze deski rusztowań złożone pod murem kościelnym.

Obie pocztówki zostały wykonane za probostwa ks. Juliusza Malicha (1895-1925), inicjatora i kierownika rozbudowy kościoła. Na jednej z nich widzimy plebanię (zbudowaną w 1753 r.), w której mieszkał 30 lat, a obok zadbany sad z ogrodem.

Rotunda dobrze zespoliła się z korpusem kościoła. Z każdego jej punktu jest widoczny ołtarz. Zbudowana na planie koła jest symbolem wieczności, przestrzenią doskonałą, wypełnioną światłem wpadającym przez duże okna. Jak pisze ks. Jackowski, spowodowała powiększenie kościoła „więcej niż w dwójnasób”.

Za probostwa ks. Jana Kęska (1973-2014) kopuła rotundy została pokryta blachą miedzianą. Jej zielonkawa patyna jest widoczna z oddali.

                                                                                                           RW

 

Burgrabice przełom XIX i XX
 
 
Burgrabice 1914
 
 
Burgrabice 2017